Sa dibdib ko’y bumabalong ang sakit at panghihinayang

 

Masakit. Makirot. Nalalabo ang guniguni,
habang umiikot ang mundo’t itinatawid ang ating pag-ibig
na wari’y isang aninong pilit umiilag sa sarili.

Tinawag na kitang “kabiyak,” matagal kitang pinanindigan,
ngunit ang pagitan natin ay tila bangin ng kawalang hanggan.
Sa bawat katagang lumalabas sa iyong labi ako’y nagkakabiyak,
sumisilip ang mga aninong ‘di mo pa nasisilip sa aking salamin.

Nagiging mahigpit ang aking bisig, nagiging marupok ang aking laman,
tila pusong naliligaw sa ulap ng usok at alon ng ulan.
Kakadurog ng damdamin, wari’y nag-iisa sa gitna ng unos,
pakiramdam ko’y wala akong katuwang sa pagdaraos.

Sinasabi mong nagbago ako, nasasakal ka—
di ko man inakala, buong akala ko’y kilala mo na ako,
buo, wagas, at walang kapantay na pagkatao.

Ngunit ito ang hubad na katotohanan—
kahit asawa, kahit kapiling, may mga lihim pang natutuklasan.
Kahit sabay tumitibok ang ating mga puso’t paghinga,
may mga silid at anino pa ring ‘di natin kilala.

Kay rami kong gabing iniangat sa kalangitan ang aking pagdaramdam:
Ikaw ba’y tunay na kapalarang inihabi para sa akin ng Maykapal?
O isang paalala lamang ng langit na sa pag-ibig
may pag-aalinlangan, may pagtalima, at may pagtanggap?

Habang tumatagal, mas dumarami ang ating nadidiskubre—
mga kahinaan, mga sugat, mga pag-ibig na hindi masambit kailanman.
Kung hindi natin bubuhusan ng pag-unawa at paglingap ang ating ugnayan,
baka matangay ng agos, mapatid ang pisi, at tuluyang lamunin ng kawalan.

Kaya ito ang aking panalangin, aking panata:
Matutunan nating yakapin ang kahinaan ng isa’t isa
at sa halip na paglayo’t paghiwalay ang maging hantungan,
tayo’y maging liwanag, gabay, at tahanan,
sa paglalakbay na walang hangganan.