Masakit. Makirot. Nalalabo ang guniguni, habang umiikot ang mundo’t itinatawid ang ating pag-ibig na wari’y isang aninong pilit umiilag sa sarili. Tinawag na kitang “kabiyak,” matagal kitang pinanindigan, ngunit ang pagitan natin ay tila bangin ng kawalang hanggan. Sa bawat katagang lumalabas sa iyong labi ako’y nagkakabiyak, sumisilip ang mga aninong ‘di mo pa nasisilip sa aking salamin. Nagiging mahigpit ang aking bisig, nagiging marupok ang aking laman, tila pusong naliligaw sa ulap ng usok at alon ng ulan. Kakadurog ng damdamin, wari’y nag-iisa sa gitna ng unos, pakiramdam ko’y wala akong katuwang sa pagdaraos. Sinasabi mong nagbago ako, nasasakal ka— di ko man inakala, buong akala ko’y kilala mo na ako, buo, wagas, at walang kapantay na pagkatao. Ngunit ito ang hubad na katotohanan— kahit asawa, kahit kapiling, may mga lihim pang natutuklasan. Kahit sabay tumitibok ang ating mga puso’t paghinga, may mga silid at anino pa ring ‘di natin kilala. Kay rami kon...
Comments
Post a Comment